School, geen school, school, geen school, school.

School en Corona is een moeizame combinatie. De scholen waren dicht, bleven dicht, gingen even open. Waren weer gesloten. Gingen weer open, of toch niet… Gingen dicht, of toch niet. 

In oktober zouden we open gaan. We kregen op woensdag het bericht dat dit toch niet zou gebeuren en op donderdag kregen we bericht van de school dat de kinderen 2 dagen per week naar school zouden gaan. Snap je het nog…

Vorige week kregen we het bericht dat de kinderen deze week 4 dagen naar school zouden gaan. Dit was de week dat opeens de kranten en social media vol stond van het Omnicron virus of variant op het Coronavirus.

Vandaag gingen mijn kinderen naar school, en voor zover ik weet morgen en overmorgen ook.Ik geniet er maar van zolang het duurt.

Het jammere van dit is dat ik constant plannen maak en dan weer teleurgesteld wordt als het niet doorgaat. Maar plannen is hoop en dat probeer ik er echt in te houden. 

Brood en spelen

Op vrijdag werd er bekend gemaakt dat we geen mondkapje meer hoeven te dragen in openbare ruimtes. Deze week is er een groot festival in Ryadh.

De ongevaccineerde basisschool leerlingen zouden 31 oktober naar school gaan. Gisteren kregen we het bericht dat dat voor onbepaalde tijd is uitgesteld.

Fijn verjaardag Isa!

Het enige wat ik nog kan zeggen is: “Brood en spelen”.

Het waren twee fantastische dagen!

Mijn dochter ging deze week twee (halve) dagen naar school. Dochter blij, mamma blij. 

Op woensdag was er een Twitter bericht dat Elementary en Middle school kinderen vanaf 30 oktober naar school gaan. Leuke boodschap. Op donderdag kregen we een email van de school dat het Ministerie heeft besloten dat ongevaccineerde kinderen , dus kinderen onder de 12 jaar, geen Face-to-face onderwijs meer mogen hebben tot nadere orde. HUHHH???

Het was mooi zolang het duurde, ik heb het mijn kinderen nog niet verteld. Dat komt morgen wel. Deze moeder heeft zin om naar de badkamer te gaan, de deur op slot te doen, en heel hard te gillen WHAHHHHHHH

Corona en school

Heel heel langzaam krijg ik weer hoop. Hoop dat mijn leven weer een beetje mijn leven wordt en niet meer geleid wordt door mevrouw Corona.

Januari 2020 begon het, de verhalen over mevrouw Corona. Mevrouw Corona was op bezoek in China. Het was een ver van mijn bed show. China lijkt ver weg toch? Ik was even globalisering vergeten. Wat in China is, is binnen 3 uur in Saudi met het vliegtuig. In maart ging alles op slot, Scholen, cafe s, restaurants, gymzalen en alle activiteiten die enige jeu tot het leven brengen stopten.

In die tijd was alles onzeker. Ik moet bekennen dat ook ik een beetje ging hamsteren. Geen toiletpapier, maar wel tissues en ontsmettingsmiddelen. Ik stopte met gastenhandoekjes en legde papieren zakdoekjes klaar.

De school ging door tot mei met virtuele school. Het was basaal. Een paar lesjes, een paar opdrachten, redelijk goed te doen.

Zomer 2020 was geen Nederland, maar blijven in de compound. Dit was overigens geen straf. Door Corona was er meer binding met die paar leuke vrouwen in de compound waar mijn kinderen nog over de vloer mochten komen (en hun kinderen bij mij). In juli ging het zwembad in de compound weer open. In het begin was iedereen huiverig om het te gebruiken ivm hygiënische overwegingen. Na een paar weken gingen we elke dag. De kinderen hadden het naar hun zin en merkten vrij weinig van alle gekkigheid die er aan de gang was. Alle kinderen kwamen op een gegeven moment weer naar buiten en voor hen ging het leven weer een beetje door als normaal.

In juli 2020 ging de aerobicszaal en Gym weer open en ontdekte ik Zumba! Ik heb altijd een liefde voor dans gehad, maar na mijn bekering heb ik geprobeerd een brave moslima te zijn en muziek en dans te mijden. In Corona tijd had ik wat meer vreugde nodig en Zumba zorgde ervoor dat ik door de dagen kwam.

In september 2020 begon het school online circus. Volle dagen online voor mijn dochter in Grade 11 en bijna volle dagen voor mijn 10 jarige. Mijn (toen) 4 jarige mocht eerst vol aan de bak, maar na protest van bijna alle ouders mocht ze om 12.35 stoppen.

Online school is met name online school voor ouders. de twee jongsten vonden het er niet veel aan en vaak genoeg was het een circus in huis. Mijn middelste had het zwaar. Hij haat school normaal gesproken al, maar 6 uur naar een scherm staren was te veel voor hem. Het enige wat hij deed was ook staren, want werk deed hij niet. Ik heb er vaak over gedacht om hem echt thuis onderwijs te geven in plaats van online school. Ik bleef hoop houden dat de school open zou gaan eind 2020 maar dat is het hele schooljaar 2020-2021 niet gebeurd.

Mijn oudste was vorig jaar met het eerste jaar IB begonnen en heeft het hele jaar online IB gehad. Door online had ze niet de examens die ze eigenlijk zou moeten hebben.

Nu , eindelijk, begint de school voorzichtig open te gaan. Mijn Grade 1 student gaat 1x per week 4 uur naar school. Mijn Grade 6 student is vandaag voor het eerst naar school gegaan. Volgende week mag hij weer. Mijn grade 12 student mag vanaf zondag weer de hele week naar school (want volledig gevaccineerd).

Het lijkt erop dat de school/thuis situatie weer een beetje normaal wordt.

Ik wil eraan toevoegen dat ik besef dat ik in mijn handen mag klappen dat ik in een compound woon. het leven voor mijn kinderen was redelijk normaal (behalve voor de 18 maanden online school). Ze speelden met vriendjes, ze hadden activiteiten, we konden naar de Malls en restaurants. Er waren mensen in Saudi die tijdens de lockdown echt niet verder kwamen dan hun voordeur, terwijl wij in de compound gewoon rondjes konden lopen zonder masker.

Het afgelopen anderhalf jaar is geen fijne tijd geweest. Maar zoals iedereen hebben we het beste ervan gemaakt. Ik ben wel blij dat school weer opstart. Dat maakt de kinderen en deze moeder blij.

Autorijden? Nog lang niet! En nog wat irritaties….

We zouden mogen autorijden. Iedereen blij. Eindelijk zou het ervan komen. Dames waren al hun auto aan het uitzoeken. Zo op 24 juni gingen dames de weg op. Gelukkige dames die al in het bezit van een GCC rijbewijs waren. Sommige dames haalden hun Saoedische rijbewijs in de maanden juli en augustus. Blije, vrolijke dames. En toen werd het september. Vanaf 1 september heeft geen enkele niet-werkende expat dame haar rijbewijs kunnen halen.

De rijscholen hadden van hogere hand de opdracht gekregen om alleen nog werkende dames een rijexamen af te nemen. Alle andere dames hebben pech. Sommige expatdames hadden een afspraak op 2 en 3 september en werden bij de balie van de rijschool weggestuurd. Wanneer het weer open gaat….nog steeds onbekend. Een Zuid-Afrikaanse vriendin van mij ging in november naar een rijschool in Dammam om te informeren wanneer het weer open zou gaan voor niet werkende dames. Haar werd fijntjes meegedeeld dat “ you will never get your drivers license” “Saudi’s first”.
En lekker dan!
Een lezer van dit blog had het al voorspeld, maar omdat ik liever positief blijf, had ik gehoopt dat het anders zou zijn. Helaas heeft ze gelijk gekregen.

Het gerucht gaat dat de Saoedische niet hadden verwacht dat er zo een grote vraag naar rijbewijzen zou zijn. Oke, DUH!, hebben jullie onder een steen gezeten???

Sommige dames rijden illegaal. Ze hebben wel een rijbewijs, maar geen Saoedische. Kan, natuurlijk, maar als je een ongeluk krijgt, of erger, of iemand dood rijdt heb je natuurlijk een probleem.

Ondertussen blijven de niet-werkende dames gebruik maken van Uber, Careem en witte taxi’s en witte limousines. Ik heb Uber getest, maar was niet blij. Saoedische mannen die denken op die manier vrouwen op te pikken. Careem heeft witte taxi’s die goedkoop zijn en de chauffeurs zijn meestal Indiase en Pakistaanse mannen. Deze chauffeurs zijn onderdeel van Careem, maar zijn hier niet helemaal blij mee. Voor Careem vroegen deze mannen voor een kort ritje 25SR en met Careem hoeven we nog maar 10 SR te betalen. Leuk voor ons klanten, maar natuurlijk niet voor deze chauffeurs. Soms gebruik ik nog de grote witte auto. De chauffeur ken ik 5 jaar, is betrouwbaar, praat niet te veel en is altijd op tijd.

Om eerlijk te zijn, ik ben gefrustreerd. Toen alle dames nog in hetzelfde schuitje zaten had ik er geen probleem om mee om gereden te worden. Tenslotte pas je je aan, aan wat de situatie is. Doe je dat niet dan word je negatief, en daar heb ik geen zin in. Maar nu, nu de ene dame wel rijdt en de andere nog niet eens haar rijbewijs KAN halen, vind ik het gewoonweg irritant om nog steeds te moeten wachten op een vreemde man om me te LATEN rijden.